Isang Anyo ng Lagablab, ni Ophelia Alcantara Dimalanta

Ipinaskil noong 11/05/2010 ni Roberto Añonuevo

salin ng “A Kind of Burning” ni Ophelia Alcantara Dimalanta.
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

ISANG ANYO NG LAGABLAB

Ophelia Alcantara Dimalanta

Ophelia Alcantara Dimalanta, retrato mula sa Varsitarsian.net

ito marahil ay sapagkat
sa isang paraan o iba pa
pinaiiral natin ang distansiyang ito
magkalayo tayo gayong magkalapit
sa maraming direksiyon
sa sukdulang ingay
kung paanong ninais natin
ang parehong munting layon at
walang kuwentang bakbakan
pabigkas man o nakahalukipkip
kakayurin ang parehong dayami
tititig sa parehong palaisipan
sinisikap makuha ang kara o krus
doon ka sa may gilid
ako naman ang nasa gitna
kimkim ang kunwang tampo
umiibig nang higit sa tinataglay
tinutudla mo ang mga bituin
at pinapatag ko ang damuhan
nagpipilit na umawit o
nilalait ang kathang pagtatagpong
bukod sa arok ng mga pangarap
at binabaklas ng mga araw
tayo’y pawang naging kaawa-awang
mangingibig sa ligaw na daigdig
sa halos lahat ng uri ng paraan
maliban sa hindi tayo nagtatagpo
kundi lamang sa ganitong lagablab.

Filed under: halaw,salin,tula | Minarkahan: ,,,,,,,,, | Mag-iwan ng Puna »

Paglilitis

Ipinaskil noong 05/24/2010 ni Roberto Añonuevo

PAGLILITIS

Lumakad siya sa hardin ng mga patalim; umulan ng mga sibat at lason sa kung anong dahilan. At siya’y nagpatuloy, at hinarap ang kamatayan. Naligalig ang daigdig, ngunit siya’y nanatiling walang tinag, at higit na nanariwa, gaya ng ilahas na dapo na yumayapos sa sanga ng huklubang mabúlo.

Tulang tuluyan ni Roberto T. Añonuevo. 24 Mayo 2010.

Paglakad sa tubig, ni Ivan Aivazovskiy (1817-1900)

Paglakad sa tubig, ni Ivan Aivazovskiy (1817-1900)

Filed under: Tulang Tuluyan,Uncategorized | Minarkahan: ,,,,,,,, | Mag-iwan ng Puna »

Dalawang Tula ni Eugenio Montale

Ipinaskil noong 12/28/2009 ni Roberto Añonuevo

salin ng mga tula ni Eugenio Montale mula sa Italyano at ibinatay sa saling-Ingles ni G. Singh
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

PAGBAGSAK NG HALAGAHAN

Binasa ko ang gradwadong tesis ng estudyante
hinggil sa pagbagsak ng halagahan. Sinumang
bumagsak ay mahihinuhang nasa kaitaasan,
at mahahalata, ngunit sino ang labis na gago?

Wala sa itaas o ibaba ang búhay ng tao,
at wala ring gitna. Hindi nito batid ang itaas
o ang ibaba, ang hungkag o ang ganap,
ang bago magsimula o ang nakalipas. Walang
anumang nalalaman hinggil sa kasalukuyan.

Punitin ang mga pahina, itapon sa imburnal,
huwag kang kumuha ng anumang digri,
at masasabi mo ngayon na namuhay ka
marahil kahit man lang sandali, kahit kisapmata.

MGA SALITA

Kapag napukaw
ang mga salita,
tatanggihan nito ang pinakamarikit
na pook na laan sa kanila,
ang basahang papel mula sa Fabriano,
ang tinta mula sa Tsina, ang pamigkis
na balát o pelus
na nagpapanatili ritong lihim.

Kapag nagising
ang mga salita,
mahihiga ito sa likod ng resibo,
sa mga gilid ng tiket ng lotto,
sa mga kard na pangkasal
o pahatid sa mga pakikiramay.

Walang anumang hinihiling
ang mga salita
nang higit sa pagkakasalabid
ng mga teklado
ng portabol na Olivetti,
sa munting dilim ng mga bulsa
sa pangginaw o sa pusod
ng basurahan; at pinaliit
sa kuyom na pira-pirasong papel.

Nalulungkot
ang mga salita
na palayasin gaya ng mga puta
at tanggapin nang may poot
na mga palakpak at panghihiya.

Naiisin
ng mga salita
ang humimbing sa loob ng bote
kaysa uyamin na binasa, ipinagbili,
pinabango, at pinatulog nang matagal.

Pag-aari ng lahat
ang mga salita, at mabibigo yaong
magtago sa mga diksiyonaryo,
dahil malimit may isang palaboy
na maghahalukay ng pambihira
at pinakamabahong halamang-ugat.

Nawawalan ng pag-asa
ang mga salita
makalipas ang walang hanggang
paghihintay na bigkasin pang minsan
at pagdaka’y yayao sa piling niya
na nag-aangkin, nagmamahal sa kanila.

Silid-aklatan, kuha ni Jon Sullivan.

Silid-aklatan, kuha ni Jon Sullivan. Mula sa public domain photos.com

Filed under: salin,tula | Minarkahan: ,,,,,,,,,,, | Mag-iwan ng Puna »

“Hubad” ni Manuel Bandeira

Ipinaskil noong 10/20/2009 ni Roberto Añonuevo

Salin ng tulang  “Nu” ni Manuel Bandeira (Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho) mula sa orihinal na Portuges de Brazil
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Hubad

Kung ikaw ay nakabestida,
Mailap sa haraya nila
Ang mga mundong malilikot
Sa loob ng damit mong suot.

(Kaya sa liwanag ng araw
Hindi nga namin malalaman
Ang ningning ng laksang bituing
Nakatimo sa papawirin.)

Ngunit lastag ang buong gabi,
Ganap na hubad itong gabi,
Panginigin ang mga mundo,
Ang magdamag ng mga mundo.

Kumikinang ang iyong tuhod,
Kumikinang ang iyong pusod,
Kumikinang ang lahat-lahat
Na lira sa pusong makislap.

Kambal, namumurok na suso
(Gaya ng pares na ga-buto
Sa siksik, malantik na bunged
Ng katawang kaibig-ibig)

Kumikislap ang iyong dibdib.
Mga susong tirik na tirik!
Ang iyong likod! Iyong harap!
Ang makikinis mong balikat!

Pag hubad ka, ang iyong mata
Ay hubad ko ring nakikita.
Ang pagtitig mo’y tumatagal,
Gaya ng tubig na mabagal.

Sa loob ng iyong talukap
Lulutang, lalangoy, lulundag
Ako tungo sa iyong mundo
Paloob sa lahat ng iyo.

Sisisirin ko’y iyong sukdol,
Hanggang ikaw ay mapaungol;
Kaluluwa mo’y magagalak
Sa akin nang hubad na hubad.

amorsolo17

Pintura ni Fernando Amorsolo

Filed under: salin,tula | Minarkahan: ,,,,,,,,,, | 2 Puna »

Isang Araw

Ipinaskil noong 10/09/2009 ni Roberto Añonuevo

Kung ang isang paa ay nasa hukay,
Ano’t mangangamba sa paglalakbay?

Nakahiga ako doon sa malamig na silid at ang natatanaw ay salaming pintuan. Dumaraan sa aking paningin ang mga doktor at nars, at ang mga pasyente na iba’t iba ang edad o pangalan o karamdaman. Paroo’t parito ang mga kamang de-gulong, at gumugulong ang buhay na tulad ng bahay na isinusuka ang mga muwebles, basura, at kagamitan. Nadarama ko ang garalgal na tibok ng aking puso na ibinubulong wari ang isang pangalan at landas na malimit tinatahak ngunit mahirap maunawaan. Sisilip ang nars upang usisain ang aparato ng puso, ang puso na napuno yata ng makakapal, malalagkit na banlik, pagkaraan ng masilakbong baha. Humihinga pa ang pasyente, na sumalubong sa siyam-siyam, at ang pasyente ay titingin sa salamin at titingin sa kisame, at makikita ako, at marahil ikaw na nasa malayong pook. Muli akong magbabalik sa sarili, kakaway palayo ang mga kaluluwa, at maririnig ang katahimikan habang unti-unting humahalumimig sa luha ang pader ng salamin.

Tubig, retrato mula sa Public Domain Photos.com

Tubig, retrato mula sa Public Domain Photos.com

Filed under: tula,Tulang Tuluyan | Minarkahan: ,,,,,, | 5 Puna »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 117 other followers