About these ads

Ang Talumpati ni Sen. Panfilo M. Lacson

Isa sa mga pribilehiyo ng pagiging senador ay ang pagkakaroon ng pagkakataong makapagtalumpati na maaaring may kaugnayan sa pagpapasa ng batas, pagmumungkahing hakbang sa mga panukala o imbestigasyon, at sa mga sukdulang sandali, ay tuligsain ang sinumang tao o institusyong ipinapalagay na baluktot ang pagkilos alinsunod sa itinatadhana ng batas at moralidad.

Binasa ko nang maigi ang talumpati ni Sen. Panfilo M. Lacson laban kay dating Pang. Joseph Ejercito Estrada, at napangiwi ako sa inasal ng butihing senador. Pinamagatang “Dalawang Mukha ng Sining” (Setyembre 14, 2009), ang talumpati ay gumamit ng pahiwatig ng “sining” sa negatibo nitong pagpapakahulugan, at humahangga sa pag-uyam kay Estrada bilang pinakamasamang pangulo ng bansa. Mailalatag sa sumusunod ang ilang katangian ng naturang talumpati:

Una, magandang halimbawa ang talumpati ni Lacson kung paano pumukol ng putik sa kalaban, kahit walang matibay na ebidensiya, samantalang pailalim na pinupuri ang sarili sa kabutihang ginawa bilang alagad ng batas.

Ikalawa, mabuting halimbawa ang talumpati ni Lacson kung paano gumamit ng lihis na lohika sa pagpapalusot, gaya ng pagkasangkapan sa pagsira ng puri at pangalan ng pangulo, upang mapalitaw ang sarili na malinis at katanggap-tanggap sa harap ng taumbayan.

Ikatlo, natatanging halimbawa ang talumpati ni Lacson kung paano maging bulagsak sa pagsulat, at kabilang na rito ang pagbanggit nang pahapyaw ng kung ano-anong isyu na parang ang kaniyang salita lamang ang dapat paniwalaan at siyang dapat pakinggan ng taumbayan.

Ikaapat, mahaba ang introduksiyon ng talumpati, at ang pagsipi sa sinulat ni Elbert Green Hubbard ay mahihinuhang pangangatwiran at palusot ni Lacson sa pagsunod bilang kawal at opisyal ng pulisya sa kaniyang pangulo. Ginagamit ng mga sundalo ang naturang berso, at ipinasasaulo sa kanila ng awtoridad, karaniwan sa mga pagsasanay-militar. Ngunit kung ang gayong karupok na berso lamang ang gagamiting palusot ni Lacson, mahihinuhang de-kahong mag-isip ang senador, dahil handa siyang manahimik para isalba ang posisyon at walang kapasidad na yanigin ang establisimyento.

Ikalima, maitatangi naman ang pagwawakas ng talumpati, dahil naglista lamang ng mga tanong ang butihing senador, ngunit ang mga tanong na ito ay hindi humihingi ng mga sagot bagkus nagpapahiwatig ng “kasalanan” umano ng pangulo niyang si Estrada. Kung ang mga tanong ay sisipating paraan ng paglalagom, masaklap na paglalagom iyon na hindi dapat ulitin ng mga estudyante ng kasalukuyang panahon.

Payak lamang naman ang nilalaman ni Lacson. Kabilang dito ang pagbanggit sa huweteng, kidnaping, ismagling, panghihimasok kay Alfonso Yuchengco, pamomolitika sa paghirang ng mga heneral, at tandisang pakikialam sa “mga antas ng buong burukrasya ng pamahalaan, kabilang na ang PNP at PAOCTF” sa pamamagitan ng direktang pag-uutos at instruksiyon.

Kung paniniwalaan si Lacson, ang ginagawa umano ni Estrada ay paimbabaw lamang, lalo sa usapin ng huweteng. Nilabanan umano ni Lacson ang huweteng na naging sanhi para magalit umano sa kaniya ang mga lokal na opisyal, ngunit tinanggalan naman siya ng awtoridad ni Estrada na patawan ng parusa ang sinumang pulis na sangkot sa huweteng. Sinuhulan umano si Lacson noong hepe siya ng pulisya ngunit tumangging tumanggap ng suhol at sa halip ay napunta umano ang suhol kay Estrada. Ang problema, ang tagapagpatunay ng pahayag ni Lacson ay si Chavit Singson, na bantog na sugarol at dating umaming promotor ng huweteng sa kaniyang lalawigan. Ang nakapagtataka ay kung bakit hindi nagbitiw si Lacson sa tungkulin. Kung alam niya pala na ganito ang pamamahala ng pangulo, si Lacson ay maituturing na kakutsaba sa maiitim na pakana.

Nilutas umano nang mabilis ni Lacson ang kidnap for ransom na naging zero noong hepe siya ng PACC (Presidential Anti-Crime Commission), at kung aarukin ang kaniyang pahiwatig ay utang ni Estrada kay Lacson ang kaniyang pangkapangulo. Ito ay dahil napigil daw ang malawakang pandaraya sa eleksiyon noong 1998. Sa gayong tindig, parang ang kasikatan ni Estrada ay nakasalalay kay Lacson, at walang identidad si Estrada (i.e., na walang inatupag kundi maghintay sa pagkapangulo) para hulihin ang guniguni ng taumbayan. Mapanlahat ito, at hindi naisaalang-alang ang buong karera ni Estrada bilang opisyal ng pamahalaan. Hinggil naman sa pandaraya sa eleksiyon, hindi ipinaliwanag ni Lacson ang paraang ginawa nila upang pigilan ang pandaraya, gaya sa “dagdag-bawas,” at maituturing lamang iyon na pagpuri sa sarili sa ginawang paglilibot sa buong Filipinas upang kausapin ang mga pinuno ng pulisya at sandatahang lakas.

Nasabat daw ng tropa ni Lacson sa adwana ang mga ipinuslit na bigas at binalatang manok, ngunit iniutos umano ni Estrada na palusutin ang mga ito. Sa puntong ito, wala namang inilabas na patunay (i.e., papeles, testigo, rekording) si Lacson na direktang nag-utos si Estrada sa mga tauhan ng adwana. Ang paglalarawan ni Lacson ay parang mafioso si Estrada na bilang ninong ay dapat sundin ng lahat ng kaniyang tauhan. (Sa pinakabagong pahayag ni Lacson, sinabi daw ni Glenn Dumlao na inutusan siya ni Estrada na palusutin ang mga puslit na bigas. Gayunman, maituturing muli itong tsismis hangga’t hindi naisasapapel bilang patunay sa pahayag ni Lacson).

Dinahas umano ni Estrada si Yuchengco sa pamamagitan ni Lacson, dahil masasangkot daw sa droga ang anak ni Yuchengco kung hindi pipirma ng waiver na may kaugnayan sa pagbibili ng sapi sa PTIC (Philippine Telecommunications Investment Corporation). Mabigat itong paratang, at napakatanga naman ni Yuchengco na isasakripisyo niya ang negosyo o yaman sa ngalan ng pagmamahal sa anak. Ang dapat imbestigahan ay kung paano nasangkot si Lacson sa kaso ng anak ni Yuchengco, at kung may naganap mang “pamimilit” si Lacson sa pamilya Yuchengco. Kung may pamimilit man sa pamilya Yuchengco ay dapat mapatunayan, at hindi sapat ang sabi-sabi lamang na nasagap ni Lacson sa midya o kung saan. May problema pala si Yuchengco ay bakit hindi siya pumiyok gayong limpak-limpak ang kaniyang salapi?

Ngunit ang pinakamabigat na paratang ni Lacson kay Estrada ay tandisang panghihimasok umano nito sa lahat ng antas ng burukrasya, kabilang na ang PNP at PAOCTF. Ngayon lamang ako nakarinig ng ganito, at parang napakasipag talaga ni Estrada bilang pangulo. Kung susuriin nang maigi, mahirap patunayan ang ganitong “panghihimasok” ng pangulo sa lahat ng antas ng burukrasya dahil lalampasan niya ang pagiging diktador ni Pang. Ferdinand E. Marcos. Sa himig ni Lacson, si Estrada ang ultimong diktador, ang diktador ng mga diktador, ang de-kalibreng diktador, at ang lahat ng kaniyang tauhang opisyal ay pawang mga tuta lamang na tagasunod sa dikta at layaw ng pangulo.

Nakikini-kinita ko ang pag-angal ng ibang opisyal hinggil dito. Bakit? Dahil ipinahihiwatig niyon na pulos tanga at marupok ang mga opisyal noong kapanahunan ng administrasyon ni Estrada at tanging ang pangulo lamang ang makapagsasabi kung ano ang marapat manaig. Sa kabilang dako, mahihinuhang palusot ni Lacson ang mapanlahat na pahayag upang pangatwiranan ang kasong pagpaslang kina Salvador “Bubby” Dacer at Emmanuel Corbito, dahil ang sangkot ay pangulo mismo dahil sa “direktang panghihimasok at pag-uutos” sa mga tauhan ng PNP at PAOCTF. Napakatanga ni Estrada kung totoong ibig nitong manghimasok sa lahat ng antas ng burukrasya. Subalit hindi. Ang paratang ay nagmula kay Lacson na siyang dating may direktang kapangyarihan sa gaya nina Michael Ray Aquino, Glenn Dumlao,  at Cesar Mancao II. Ang lohika ni Lacson ay palihis na pagsapol, tumutumbok sa bayag, upang mailihis ang sisi at paratang sa kaniya sa pagkakapaslang kina Dacer at Corbito.

Kung pribilehiyo ng senador ang magtalumpati, karapatan naman ng taumbayan na makasagap ng mahusay na talumpati mula sa mga mambabatas nitong inihalal. Sa kaso ni Lacson, ang kaniyang talumpati ay salát sa sining sa sukdulang pakahulugan; at kung hindi susuhayan ng mga ebidensiya ay mananatiling paraan ng pamomolitika upang dungisan lalo ang kaniyang dating pangulong pinagsilbihan. Subalit sa mga mapanuri, ang talumpati ni Lacson ay halimbawang dapat iwasan ng sinumang ibig sumulat at magpahayag—sa masining na pamamaraan—ng lastag na katotohanan.

About these ads

Tanawin at Balag ni Mario Azzopardi

salin ng “Kannizzata” ni Mario Azzopardi, batay sa saling Ingles ni Grazio Falzon
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Balag

Sa tuktok ng sumilang na batuhan,
isang patse ng dugo ang tanda
ng pagpanaw ng tao na kinain ng dagat.

Sa pagitan ng mga balag na sinilip ko’y
may isang babaeng lastag gaya ng tubig,
at ang kaniyang kaluluwa’y
itinakwil sa paraiso.

Pinili ng aking mahal
ang panglaw ng pag-iisa.

Maipagkakamali ng ibang tao ang kama
ng munting dugo doon sa laot.

Sa sala-salang balag
ng hubad na babae’y gumapang paakyat
ang baging ng ubas na taglay
ang nanginginig na mga hantik. . . .

Tanawin 2

salin ng “Paesagg 2” ni Mario Azzopardi, batay sa saling Ingles ni Grazio Falzon.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

lumatag ang gabi sa buong bukirin
at sumabit ang mga pakpak
ng mga ibon sa alambreng bitag
habang tumatagos sa dilim ang tili

mula sa punong peras na mabalahibo’y
tatlong nakayapak na babae
ang lumakad, patahak sa magdamag

inasam ng mga ibon na maging mga babae
inasam ng mga babae na magkabagwis

sa lilim ng punong kaktus
pitong batang mongol
ang humipo sa mga balahibo sa pagitan ng mga hita
at sumigaw sa kani-kanilang ina na hugasan sila

tanging ang mga ibon ang tila ibig na tumutol

Gawad Nobel

Salin at halaw sa tula ni Boris Pasternak
Salin  at halaw sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo, batay sa saling Ingles nina Jon Stallworthy at Peter France.

Gawad Nobel

Gaya ng halimaw sa panulat, naibukod ako
Sa aking mga kaibigan, kalayaan, araw,
Ngunit lumulusob ang mga mangangaso.
Wala akong ibang pook na matatakasan.

Maitim na tuod at pasigan ng sanaw,
Bunged ng tumumbang punongkahoy.
Hindi makasusulong, hindi makababalik.
Nasa palad ko ang magiging tadhana.

Ako ba’y isa nang butangero o salarin?
Sa ano’ng krimen ako dapat managot
Para parusahan? Pinaluha ko ang mundo
Sa kariktan ng aking tinubuang bayan.

Nakatapak man sa hukay ang isang paa ko’y
Naniniwala ako na kahit lukob ng gahum
Ng dilim ang kalupitan ay sasapit ang araw
Na madudurog iyon ng diwa ng liwanag.

Lumalapit sa akin ang mga maninila
Na may maling hayop na ibig hulihin.
Wala akong táong kuyom ng kanang kamay,
Walang tao na matapat at makatotohanan.

At habang bigti ng lubid ang aking leeg,
Ibig kong kahit man lamang sa isang saglit
Ay pahirin nang ganap ang aking mga luha
Ng sinumang nasa aking kanang kamay.

Salmo Ikatatlo ni Mahmoud Darwish

salin at halaw sa tula ng makatang Palestinong si Mahmoud Darwish
salin at halaw sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo

mahmoud_darwish

Salmo Ikatatlo

Noong ang aking mga salita
ay matabang lupain,
kaibigan ko ang uhay ng trigo.

Noong ang aking mga salita
ay nagbubulkang poot,
kaibigan ko ang mga tanikala.

Noong ang aking mga salita
ay matitigas na batong-buhay,
kaibigan ko ang mga sapa.

Noong ang aking mga salita
ay yumayanig na himagsik,
kaibigan ko ang mga lindol.

Noong ang aking mga salita
ay pumait na mansanas,
kaibigan ko ang mababait.

Ngunit nang maging pulut
ang aking mga salita,
nilangaw ang aking bibig.

Gotikong Lagim sa Tula ni Romulo A. Sandoval

Isa sa mga itinatangi kong makata si Romulo A. Sandoval, at ito ay may kinalaman sa sinop niyang tumula at sa maalamat niyang karera bilang matapat na tagapagsulong ng simulain ng kilusang lihim. Manipis lamang ang kaniyang pangwakas na aklat, ang Kanta sa Gabi (1997), ngunit ang aklat na ito ay nagtataglay ng pambihirang testamento ng pananalig, pagbubulay, at pagsusuri sa lipunang nais na baguhin sa rebolusyonaryong paraan ng pagtula.

Ngunit gaya ng dapat asahan, hindi malulutas ng tula ang problema ng lipunan, kahit gamitin ang tula bilang kasangkapan sa himagsikan.

Binubuksan ni Mulong, palayaw ni Sandoval, ang tula sa ibang anggulong karaniwang di-inaasahan ng publiko. Ang kaniyang sensibilidad at kaisipan ay hindi bumababa sa antas na abot lamang ng masa; at lalong hindi rin umaastang mataas, upang hatakin ang masa tungo sa matayog na luklukan. Inilulugar ni Mulong ang kaniyang tula bilang malikhaing sining, at ang sining na ito, anuman ang magiging epekto o datíng sa bumabasang masa, ang magpapalaya sa kamangmangan, prehuwisyo, at pananahimik.

May binubuksang lagim si Mulong sa kaniyang koleksiyon, at isa na rito ang mala-gotikong lagim na ipinamamalas ng “Ang Ginoo, sa Gitna ng Pagkaagnas” (1980).

Ang Ginoo, sa Gitna ng Pagkaagnas

Lumalangitngit ang alpombrang kalansay,
pasan ang pataw ng kanyang mga yabag,
yao’t dito, umaalingawngaw,
sa mga bulwaga’t pasilyong itinirik
ng laksang ngiping nilagas.
Sa balikat ng Ginoo,
banayad na lumalapag
ang pilak na ibon, sulasok ng mga lamang inuka,
payagpag ng dolyar na laging umaaligid sa kanyang ulunan;
at ang kamay niyang itim, pinagkukumahog,
ay nagkakandarapa sa paglagda sa mga papeles
na tumitiyak sa pagdanak,
sa makina at araro, ng granateng plema.
Maya’t maya, inaalpasan niya ang batalyon ng pangil
na binihasa sa pag-amoy, pagsagpang
sa mga gusgusing buto.

Nginangatngat ng ipis
ang nakakuwadrong ngiti sa kanyang Ginang;
sa antigong estatwa ng Santo Niño,
sa isang sulok,
may dagang kumakabkab.

Humuhulas sa luha, nanlalagkit,
ang mga nilulumot na pader
sa kanyang bastiyon;
susisimsim siya ng ubas,
kasalit ng kanyang mga ngisi,
habang kumikiwal ang isang uod
papalabas ng kanyang bungo.
Sa tumpok ng hamon sa mesa,
lumilimlim ang mga bangaw, nangingitlog.

Samantala, sa mga kalawanging bintana
ay sinasalpok ng hangin
ang angaw na ungol, pawisan, yapos ng kugon;
sa mga eskaparate’t aparador sa kuwartong inaamag,
ang amerikana’t barong-tagalog ay nangangalisag.

Nakahihindik ang bukanang saknong ng tula, at mahihiwatigan dito ang kalansay na maaaring tumutukoy sa ginoo at siya ring nangingibabaw sa mga pinatay na tao. Ang paglalarawan sa Ginoo ang maselang bahagi ng tula, at iuugnay dito ang deskripsiyon sa maringal bagaman nakakikilabot na sinaunang kaharian. Ang Ginoo ay hindi ang karaniwang Drakula o bangkay na bumangon sa kung saang libingan. Ang Ginoo ang tumitiyak ng pagkamal ng salapi ng “makina” (pabrika)  at “araro” (bukirin). Mahihiwatigan dito na kontrolado ng Ginoo ang ekonomikong produksiyon sa lipunang pulos bangkay, at siya ang magtatakda kung sino ang karapat-dapat umiiral at manaig.

Ang nakakatakot sa tula’y isinasalpok ng hangin ang ungol papaloob sa bintana ng palasyo ng Ginoo. Maaaring senyales ito ng paghihimagsik ng mga namatay; o kung hindi’y pahiwatig ng malawakang henosidyo. Ang matalinghagang ungol ng mga patay ay waring nagdudulot ng takot at sindak sa mga kasuotan ng Ginoo. Samantala, posibleng hindi natatakot ang Ginoo, dahil kung siya ang ultimong kamatayan, ang ungol ng mga nasawi ay katanggap-tanggap at lalong magpapalakas sa kaniya upang manatiling mananakop ng mga kaluluwang nakapailalim sa bisa ng kaniyang bagsik at kalupitan. Mahihiwatigan na inaasahan ng Ginoo ang mga ungol at hinagpis ng mga nasawing tao. Ang anumang titis ng buhay ang maaaring kasalungat ng Ginoo; at ang búhay, sa anumang anyo nito, ang maghuhudyat ng pagwawakas sa kalagayang ligtas ng naghaharing Ginoo.

Ang Ginoo sa tula ay mahihiwatigang gumagagad, sa pauyam na paraan, sa dating istoryang malalagim, at maaaring nakasagap kina Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Arthur Rimbaud, at Peter Will. Ginamit lamang ni Mulong ang anggulo ng malamlam at gotikong tagpo na maaaring si Satanas o si Kamatayan, ngunit ang presentasyon ng kaniyang paglalahad ay sumasalok sa usapin ng mga manggagawa at magbubukid na pawang zombie. Kung babalikan ang isa pang tula ni Mulong, na pinamagatang “Lamay” (1979), ang rimarim at sindak sa ordinaryong paglalamay sa bangkay ay nakakargahan ng pambihirang pahiwatig dahil ang mga naglalamay ay pawang dukha at gutom na gutom:

Lamay

Sa barumbarong na kinukuyumos
ng itim na hangin,
isang sunog na katawan,
halos inagnas ng kumukulong kemikal,
ang pinaglalamayan ng mga granateng mukha.
Wala mang mumong nakatatalilis
sa silo ng mga yayat na daliri,
barumbarong iyon na ayaw talikdan ang mga daga at ipis;
at ngayon, sapagkat luksa,
nagsasayaw ang mapuputlang dila
sa punebre ng kape at tinapay.

Isang karaniwang sakuna sa pabrika,
at ang dalamhati ay di na maibalisbis ng luha:
amarilyong pinanawan na ng sangsang,
higit na mapusyaw kaysa ningas
ng kandilang kumikisay.
Sa bawat tikom na abuhing bibig,
bumubukadkad ang mga nagdurugong ngiti,
at tumitina, unti-unti, sa burak ng gabi.

Ang tagpo ng lamay na lunan para makaraos sa gutom ang mga dukha ay pabalintunang lumilibak sa istoryang Drakula, asuwang, at mangkukulam. Ang bangkay ay hindi babangon upang mangagat at sumipsip ng dugo ng sinumang birhen. Sa nasabing tagpo, ang mahihirap ay nakararaos ng gutom sa kape at tinapay mula sa abuloy sa bangkay; ang mga barumbarong ay tahanan din ng ipis at daga; at kahit ang simpleng ngiti ay nagpaparumi sa gabi. Sa realistang pagdulog, ang anumang pagkilos ng mga tao ay magtatakda ng kanilang kapalaran. Ngunit sa tula ni Mulong, ang bangkay—na maaaring manggagawang naaksidente sa pabrika at nabuhusan ng kumukulong kemikal—ay hindi lamang bangungot sa mga naiwang kaanak o kaibigan. Bangungot din ang karukhaan ng kaniyang mga naulila sa iba pang mamamayang nakasaksi, at bumabasag sa kanta o katahimikan ng magdamag.

Paghahanda sa Kamatayan

salin ng “Preparaçao Para A Morte” ni Manuel Bandeira (na ang buong pangalan ay Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho)

salin sa Filipino mula sa orihinal na Portuges de Brazil ni Roberto T. Añonuevo

Paghahanda sa Kamatayan

Milagro ang buhay.
Bawat bulaklak,
na may angking hubog, kulay, at samyo,
bawat bulaklak ay milagro.
Bawat ibon,
na may angking balahibo, paglipad, at huni
bawat ibon ay milagro.
Ang espasyo, na walang hanggan,
ang espasyo ay milagro.
Ang panahon, na walang hanggan,
ang panahon ay milagro.
Ang gunita ay milagro.
Ang budhi ay milagro.
Bawat bagay ay milagro.
Lahat ng bagay ay milagro maliban sa kamatayan.
—Purihin ang kamatayan, ang wakas ng lahat ng milagro!

Mga Kuwaderno ng Destiyero

Salin ng pangunang tula ng Los cuadernos del destierro (1960) ni Rafael Cadenas.
salin sa Filipino ni Roberto T. Añonuevo mula sa orihinal na Espanyol.

Mga Kuwaderno ng Destiyero

Nagmula ako sa bayan ng kumakain ng malalaking ulupong, malilibog, marurubdob, matatahimik, at nababaliw sa pag-ibig.

Ngunit ang lahi ko ay natatangi ang ugat. Isinulat at batid—o ipagpalagay nang batid—nilang abala sa pagbasa ng mga pahiwatig na maligoy ang pahayag na sumikat ang katipiran. Mahahalata iyon, at humahalughog sa kasaysayan ng pagkawasak ng sangkatauhan, sa mga pinto ng mga bahay, sa mga damit, sa mga salita. Doon ko naibigan ang madidilim na silid-tulugan, ang mga nakaawang na pinto, ang masisinop na yari ng muwebles, ang mga sotanong pinalamutian, ang nakapapagod na yungib, ang manghal ng mga baraha na ang mukha ng pinatapong hari ay nababato.

Hindi sumayaw sa sinag ng buwan ang aking mga ninuno, hindi nila kayang basahin ang senyas ng mga ibon sa himpapawid na gaya ng makulimlim na utos ng pagpaslang, hindi nila alam ang halaga ng makalupang ganda, hindi sila tinatablan ng mga sumpa at sadyang mangmang para maunawaan ang mga seremonya ng kronika ng aking bayang isinulat sa magaspang ngunit masidhing estilo.

Ay! Nag-ugat ako sa mga barbaro na nangulimbat ng dalisay na modo mula sa kanugnog na mga nasyon, ngunit ang aking suwerte ay pinagpasiyahan ng mga mala-salbaheng saserdote na, suot ang mapupulang tunika, ay humula sa tuktok ng mga bato na lilim ng mga higanteng palmera.

Ngunit sila—ang aking mga ninuno—ay itinanikala ng sinaunang kahigpitan hanggang sa punto ng kaluluwa, na pawang elastiko, maliksi, at tiyak ang pangangatawan.

Hindi ko namana ang kanilang mga birtud.

Alanganin ako, lumalakad nang marahan at tinitimbang ang sariling hukot ang balikat, hindi asiwa, ngunit gumagalaw na tila hunghang, ihahakbang ang isang paa, saka ang kabila; ang tahimik na kabaliwan ang taliba ko laban sa kawalang-malasakit, at pumupukaw sa aking maging alerto gaya ng sundalo na pinagtiwalaan ng pamamahala sa destakamento, at gaya ng lilim, ay makararaos sa di-pagpapasiya.

Gayunman, inakala kong taglay ko ang matatayog na lunggati na sa paglipas ng panahon ay wawasak sa akin.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 153 other followers